Natuurlijke huidverzorging

Het aanbod van huidverzorgingsproducten heeft er sinds kort een nieuwe telg bij: Producten die specifiek beschermen tegen luchtverontreiniging want die zou leiden tot allerlei huidproblemen, het collageen aantasten en op die manier zorgen voor vroegtijdige huidveroudering. In het vakblad “Aestetics” somt Dr. Jane Leonard op wat we hier onder pollutie mogen verstaan (1): 1. Oxidatieve stress en vrije radicalen UV-straling zorgt voor de vorming van vrije radicalen in de huid. Die vrije radicalen gaan zich hechten aan de celmembranen en aan het DNA in de celkern en richten zo behoorlijke schade aan. Daarnaast activeert UV-straling ook het enzym collagenase, een enzym dat verantwoordelijk is voor de afbraak van collageen en elastine in de huid. 2.Chemische vervuiling Vooral stedelijke lucht bevat piepkleine deeltjes vervuilende chemicaliën. Die deeltjes zijn zo klein dat ze niet alleen een chemisch toxische film op de huid leggen maar zelfs in staat zijn de huid te penetre...

Van synthetische zonnefilters is geweten dat ze niet zo gezond zijn. Het infoblad van de Nederlandse Keuringsdienst van Waren waarschuwde reeds lang geleden voor de bijwerkingen van de algemeen gebruikte chemische UV-filters (1):  "Bijwerkingen die kunnen optreden zijn: irritatie, allergie en contactdermatitis (ontsteking van de huid).” Vanwege dit gegeven en vanwege het feit dat synthetische filters bovendien ook nog eens milieubelastend zijn, zien we in de handel steeds meer zonnebeschermingsproducten met een minerale filter. Minerale filters hebben niet de nadelen van synthetische filters en bovendien hebben ze ook nog de eigenschap dat ze onmiddellijk werken van zodra ze worden aangebracht. Een synthetische filter moet minstens een half uur voor het zonnen worden aangebracht alvorens hij 100% effectief is. “Even bijsmeren” op het strand bij de eerste tekens van roodheid is met een synthetische filter te laat. Met een minerale filter niet.  De belangrijkste minera...

Naast “parabeenvrij” duikt er sinds kort weer een nieuwe slogan op in de rekken van de huidverzorgingsproducten en met name bij de reiniging: “Sulfaatvrij!”. Hoezo, was er iets mis met sulfaat? En moeten we ons nu ernstige zorgen maken over “niet-fosfaat” vrije producten en hoe weet je of het al dan niet in je favoriete reinigingsproduct zit? Met “fosfaat” doelt de cosmetica-industrie op ‘Sodium Lauryl Sulfate’ (SLS) en ‘Sodium Laureth Sulfate’ (SLES). Beide stoffen zijn zogenaamde surfactanten of oppervlakte-actieve stoffen. Ze zijn uiterst efficiënt in reinigingsproducten en foams, omdat ze vuil- en vetdeeltjes kunnen oplossen in water waadoor deze makkelijk weg te spoelen zijn. Laten we beginnen met SLS (Sodium Lauryl Sulfate). Er circuleren inderdaad allerlei horrorverhalen over SLS op het internet waarbij de consument op het verkeerde been gezet wordt. Al die geruchten en claims blijken immers voort te komen uit een al dan niet bewuste verkeerde interpretatie van wetensch...

Een tweetal jaren geleden lagen scrubs op basis van ‘plastic’ korrels erg onder vuur. Niet zozeer omdat deze microplastics schadelijk zouden zijn voor de mens maar vooral omdat ze erg schadelijk zijn voor het milieu. Ze dragen mee bij aan de “plastic soup” die onze oceanen en het leven daarin bedreigt. De microkorrels komen in het afvalwater van huishoudens, passeren de rioolwaterzuivering en komen uiteindelijk niet alleen in zee, maar ook in de voedselketen terecht. Hierover kan je meer lezen in een eerdere bijdrage (1). De bewijslast rond dit mechanisme was zo overweldigend dat de meeste cosmeticabedrijven ondertussen de microplastics uit hun scrubs vervangen hebben door milieuvriendelijkere alternatieven. Recent onderzoek toont echter aan dat er nog steeds microplastics worden toegevoegd aan cosmetische producten en verschillende milieuorganisaties luiden opnieuw de alarmbel.  Waar voorheen werd gedacht dat microplastics voornamelijk in scrubs, tandpasta en nagella...

"Te korte, te weinig, te dunne wimpers? Doe er iets aan!", sommeerde een Amerikaanse fabrikant van een wimperserum me onlangs reclamegewijs. Ik was eigenlijk best verbaasd toen, na enige research, bleek dat het product ook nog eens daadwerkelijk kon wat het beloofde. Geweldig? Nee, niet echt. Het hierboven genoemde product is op basis van prostaglandines, een hormoonachtige werkstof die wordt ingezet bij de behandeling van glaucoom, een oogaandoening. Tijdens de ontwikkeling van het medicijn merkte de fabrikant ervan dat de werkzame stof “Bimatoprost”, een prostaglandine, wimpers langer, donkerder en voller maakte. Twee voor de prijs van één en hij bracht prompt een gepatenteerd wimperserum op de markt om de concurrentie voor te zijn. In Amerika mogen cosmetische producten geen medische resulaten (zoals langere wimpers) claimen en daarom is het bewuste merk daar ook enkel op doktersvoorschrift te verkrijgen. In Europa ligt dat anders en geldt ook het Amerikaanse ‘med...

Herinner je je nog, achterin de biologieklas, die enge grote bokalen met allerlei dode diertjes, kikkers en spoelwormen op “sterk water”? Wel, datzelfde “sterk water”, ook wel formol of formoline genoemd, is een mengsel van water en formaldehyde, een sterk conserveringsmiddel dat ook in cosmetica gebruikt wordt.  Het gebruik ervan is ondertussen wel aan banden gelegd. Zo stipuleert de Europese Commissie dat formaldehyde enkel mag worden gebruikt in concentraties lager dan 0,2% met een duidelijke vermelding op de verpakking (1). En daar zijn goede redenen voor. Van formaldehyde werd al vrij lang gelden aangetoond dat het een sterk allergeen is (2). Daarnaast zijn er verschillende studies die een link leggen tussen veelvuldige blootstelling aan formaldehyde(dampen) en het ontstaan van kanker.  Wanneer we er de factsheet van het “National Cancer Institute” op na lezen zijn hiervoor inderdaad verschillende aanduidingen maar stellen zij, echt bewezen is het niet (3). To...

Je vindt biocides (ontsmettingsmiddelen) terug in tal van speciale antibacteriële zepen, in producten tegen acné, in sanitizers, deo’s, mondspoelingen en zelfs in foundations. Veel biocides zijn echter eerder schadelijk dan nuttig. Het Amerikaanse FDA heeft dan ook recentelijk het gebruik van 19 ingrediënten in hand- en waslotions verboden, waaronder een stof die ook bij ons in Europa veelvuldig wordt gebruikt in producten voor huidverzorging: triclosan (1). Eén ding doet triclosan heel goed. Het doodt eender welk micro-organisme. Daarom ook wordt het reeds tientallen jaren gebruikt als desinfectiemiddel in ziekenhuizen. En volgens vele opinies zou het ook daar moeten blijven. Triclosan is immers problematisch voor zowel het lichaam als het milieu (2). Triclosan is een chemische verbinding met een beoogde antibacteriële werking. Het heeft echter ook een werking op andere micro-organismen in het milieu. Op algen werkt het bijvoorbeeld nog dodelijker dan op bacteriën. Het triclosan ...